การวิเคราะห์เชิงลึกจากโรงงาน: ผลกระทบของการยึดเกาะที่ไม่ดีของวัสดุ TPE กับผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป

บนพื้นการผลิตสำหรับวัสดุทีพีอี ผลิตภัณฑ์ที่ขึ้นรูปมากเกินไป การยึดเกาะที่ไม่ดีเป็นหนึ่งในสาเหตุที่พบบ่อยที่สุดของการทิ้งเป็นชุดและการร้องเรียนจากลูกค้าที่นำไปสู่การคืนสินค้า เมื่อพันธะระหว่างชั้นยางอ่อนและพื้นผิวแข็งไม่เป็นไปตามข้อกำหนดด้านความแข็งแรงของการออกแบบ ปัญหามักจะขยายไปไกลกว่าแค่ "การแยกชั้น" โดยแบ่งออกเป็นห้าส่วน ได้แก่ โครงสร้าง การปิดผนึก รูปลักษณ์ ความทนทาน และฟังก์ชันการทำงาน ซึ่งในที่สุดก็เปลี่ยนทีพีอีวัสดุ สินค้าสำเร็จรูปที่ควรได้รับการยอมรับให้เป็นเศษเหล็ก ต่อไปนี้เป็นรายละเอียดความล้มเหลวนี้ทีละชั้น

I. การแยกโครงสร้าง

อาการที่แสดงให้เห็นโดยตรงที่สุดของความล้มเหลวของกาวคือการไม่สามารถสร้างพันธะที่มีประสิทธิภาพระหว่างชั้น TPE และซับสเตรตได้ ภายใต้ภาระหนัก ชั้นที่ขึ้นรูปมากเกินไปอาจลอกออกทั้งหมดหรือมีตุ่มหรือช่องว่างเกิดขึ้น โดยจะเกิดการหลวมที่เห็นได้ชัดเจนเมื่อกด ขอบมีแนวโน้มที่จะโค้งงอ ทำให้เกิดช่องว่างระหว่างชั้นที่ขึ้นรูปทับและวัสดุพิมพ์ ปรากฏการณ์นี้บ่งชี้ว่าสองชั้นยังคงแยกจากกัน และไม่สามารถตอบสนองวัตถุประสงค์การออกแบบของกระบวนการขึ้นรูปเกินได้

ครั้งที่สอง การสูญเสียการปิดผนึก

สำหรับผลิตภัณฑ์ที่ต้องอาศัยการขึ้นรูปแบบ TPE เพื่อให้ได้การปิดผนึก เช่น ปลั๊กกันน้ำ ซีลไฟหน้ารถยนต์ และตัวเรือนตัวเชื่อมต่อกลางแจ้ง ช่องว่างขนาดเล็กที่ส่วนต่อประสานการยึดเกาะจะกลายเป็นช่องทางให้ความชื้นและฝุ่นทะลุผ่านได้ เมื่อซีลเสียหาย ส่วนประกอบภายในจะเผชิญกับความเสี่ยงต่างๆ เช่น ไฟฟ้าลัดวงจร การกัดกร่อน และการเกิดฝ้า ณ จุดนี้วัสดุทีพีอีlความต้านทานต่อสภาพอากาศและความยืดหยุ่นโดยธรรมชาติของมันไม่สามารถทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกต่อไป เนื่องจากระบบการปิดผนึกโดยรวมล้มเหลว

ที่สาม พื้นผิวและรูปลักษณ์ที่ผิดปกติ

พื้นที่ที่มีการยึดเกาะที่ขึ้นรูปไม่ดีจะทำให้เกิดเสียงกลวงเมื่อกด ร่วมกับเสียงอากาศที่ถูกบีบระหว่างชั้นที่แยกออกจากกัน ซึ่งส่งผลโดยตรงต่อการรับรู้ของผู้ใช้เกี่ยวกับความทนทานของผลิตภัณฑ์ เมื่อมองด้วยสายตา การแยกส่วนมักปรากฏเป็นสารฟอกขาวเฉพาะจุด มีลักษณะขุ่นมัว หรือสีไม่ตรงกันเนื่องจากการหักเหของแสงผิดปกติ ขอบลอกยังส่งผลต่อความสวยงามและความประณีตโดยรวมของผลิตภัณฑ์อีกด้วย

IV. ความทนทานระยะยาวไม่เพียงพอ

แม้ว่าผลิตภัณฑ์แทบจะไม่ผ่านการตรวจสอบด้วยสายตาในขณะที่จัดส่ง แต่การยึดติดที่อ่อนแอก็ยังมีความเสี่ยงที่จะเกิดความล้มเหลวทีละน้อยตลอดอายุการใช้งานของผลิตภัณฑ์ ความแตกต่างของค่าสัมประสิทธิ์การขยายตัวเนื่องจากความร้อนระหว่างพลาสติกแข็งและพลาสติกอ่อน หมายความว่าการขยายตัวและการหดตัวซ้ำๆ ที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิโดยรอบจะทำให้ส่วนต่อประสานที่อ่อนแอค่อยๆ ลอกออก และนำไปสู่การแยกตัวโดยสมบูรณ์ในที่สุด ความล้มเหลวดังกล่าวมักจะปรากฏให้เห็นเฉพาะหลังจากที่ผู้ใช้ใช้ผลิตภัณฑ์มาระยะหนึ่งแล้วเท่านั้น ต้นทุนและผลกระทบของการจัดการกับสิ่งเหล่านั้นมีมากกว่าการสกัดกั้นระหว่างการผลิต

V. การหยุดชะงักของการส่งสัญญาณตามหน้าที่

ในส่วนประกอบที่เกี่ยวข้องกับการส่งกำลังหรือการกันกระแทก เช่น วงแหวนด้านนอกของลูกล้อ ข้อต่ออีลาสโตเมอร์ และแผ่นดูดซับแรงกระแทก พันธะระหว่างวัสดุทีพีอีและซับสเตรตมีหน้าที่ส่งแรงบิดหรือแรงกระแทก พันธะที่อ่อนแออาจทำให้เกิดการลื่นไถลที่ส่วนต่อประสาน ป้องกันการส่งแรงบิดที่มีประสิทธิภาพ และลดความสามารถในการดูดซับพลังงานกระแทก ซึ่งส่งผลโดยตรงต่อเอาท์พุตการทำงานของอุปกรณ์

คุณจะทราบได้อย่างไรว่าพันธบัตรนั้นเชื่อถือได้หรือไม่?

ขั้นแรก การทดสอบการลอก: ลอกชั้นที่ขึ้นรูปมากเกินไปออกจากซับสเตรต และสังเกตว่าการแตกหักเกิดขึ้นภายในตัววัสดุมากกว่าที่ส่วนต่อประสานหรือไม่ การแยกส่วนอย่างราบรื่นที่ส่วนต่อประสานบ่งชี้ว่ามีการยึดเกาะไม่เพียงพอ

ประการที่สอง การตรวจสอบหน้าตัด: ตัดชิ้นส่วนที่ตั้งฉากกับส่วนต่อประสาน และตรวจสอบชั้นการเปลี่ยนแปลงภายใต้กล้องจุลทรรศน์เพื่อตรวจสอบช่องว่างหรือช่องว่าง

ประการที่สาม การทดสอบความแข็งแรงของการลอก: วัดความแข็งแรงของการลอกโดยใช้เครื่องทดสอบแรงดึงเพื่อรับข้อมูลเชิงปริมาณเพื่อใช้เป็นพื้นฐานในการตัดสิน

โดยสรุป เมื่อกล่าวถึงปัญหาการยึดเกาะจากมุมมองของวัสดุ สาเหตุที่แท้จริงมักจะอยู่ที่ความสัมพันธ์ที่ไม่เพียงพอของวัสดุที่ขึ้นรูปทับกับซับสเตรต แทนที่จะอาศัยการปรับเปลี่ยนกระบวนการฉีดขึ้นรูปเพียงอย่างเดียว การหล่อหลอมของจงซูหวางมากเกินไปวัสดุทีพีอีได้รับการกำหนดสูตรเพื่อให้เข้ากับพื้นผิวทั่วไป เช่น PC, PA และ ABS ซึ่งช่วยลดความเสี่ยงของการยึดเกาะล้มเหลวในระดับความเข้ากันได้ ทั้งความแข็งแรงของการลอกและอัตราการยึดเกาะหลังจากการเสื่อมสภาพได้รับการตรวจสอบอย่างเป็นระบบ